FacebookFeed

Περιβαλλοντική Εκπαίδευση (Π.Ε.) - Eκπαίδευση για την Αειφόρο Ανάπτυξη (Ε.Α.Α.): αρθρογραφία

Η ΠΕ είναι καρπός της συνειδητοποίησης του οικολογικού προβλήματος και του κοινωνικού αιτήματος για επίλυση των περιβαλλοντικών προβλημάτων. Παρά τις όποιες διαφωνίες και συγκρούσεις, διαμάχες, διαφορετικές αντιλήψεις και ιδεολογίες που συνθέτουν το περιβαλλοντικό σκηνικό, όλοι συγκλίνουν στην αδήριτη ανάγκη της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης των πολιτών, η οποία θεωρήθηκε ως ένα από τα πιο αποτελεσματικά μέσα για την αντιμετώπιση της οικολογικής κρίσης.

Με την ενσωμάτωση στο εννοιολογικό της πλαίσιο της Π.Ε. της έννοιας της αειφορίας, που έδωσε έμφαση όχι μόνο σε περιβαλλοντικούς παράγοντες αλλά ισότιμα και σε κοινωνικούς και οικονομικούς, (Λιαράκου & Φλογαΐτη, 2007:156-157), η Εκπαίδευση για την Αειφόρο Ανάπτυξη, όπως μετονομάστηκε η ΠΕ, κρίθηκε ως ο σημαντικότερος θεσμός που διαθέτει η κοινωνία προκειμένου να σχεδιάσει, να δρομολογήσει και να στηρίξει την Αειφόρο Ανάπτυξη (UNCED, 1992).

Πέρα από μια εκπαιδευτική διαδικασία η ΕΑΑ έγινε το νέο οργανωτικό πλαίσιο της εκπαίδευσης αλλά και γενικότερα της μάθησης, διεκδικώντας η αειφορία το ρόλο της κεντρικής ρυθμιστικής έννοιας σε ένα σύνολο από συνδυαστικές και συμπληρωματικές άλλες ρυθμιστικές έννοιες, όπως η δημοκρατία και η δικαιοσύνη και γενικότερα έννοιες που συνάδουν με το ανθρωπιστικό ιδεώδες, οι οποίες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ασφαλιστικές δικλίδες για την εκπαίδευση (Λιαράκου &  Φλογαΐτη, 2007:159-160).

Εκπαίδευση για την Αειφόρο Ανάπτυξη είναι η «εκπαίδευση που επιτρέπει στο άτομο να αναπτύξει γνώσεις, αξίες και δεξιότητες ώστε να αντιληφθεί την πολυπλοκότητα του κόσμου που ζει και να συμμετάσχει σε αποφάσεις για τα σημαντικά ζητήματα του πλανήτη, ατομικά ή συλλογικά, τοπικά ή ευρύτερα, με σκοπό ένα βιώσιμο μέλλον» (Sterling, 1998:3). Είναι η εκπαίδευση που μελετά το περιβάλλον στο σύνολό του – και ως φυσικό αλλά και ως δημιουργούμενο από τον άνθρωπο: κοινωνικό, πολιτισμικό, ηθικό, αισθητικό, ιστορικό, πολιτικό, τεχνολογικό (UNCED, 1992).